Laten we dan maar alles doen

Ze zijn er maar druk mee. Politici, belangenbehartigers, vakbonden, vertegenwoordigers. Allemaal hebben ze ideeën, maken wetsvoorstellen, roepen verkiezingsleuzen of doen aan incidentmanagement. Laat ik eens enkele ingrijpende voornemens voor onze zorg en ons zorgstelsel op een rij zetten:

  • Verbod op winstuitkering voor zorgverzekeraars
  • Één Nationaal ZorgFonds maken
  • Alle artsen in loondienst
  • Vermogens van zorgverzekeraars verminderen
  • Zorgpremies verlagen en inkomens afhankelijk maken
  • Verplicht eigen risico zo snel mogelijk beëindigen
  • Toegepaste bezuinigingen volledig terugdraaien
  • Het roer moet om

Ik denk dat ik er nog wel een paar mis. De ene keer doen deze voornemens paniekerig aan, paniekvoetbal. De andere keer is het puur reactief naar aanleiding van één of enkele incidenten. Soms meen ik zelfs goeroe gedrag waar te nemen. Alwetendheid in de vorm van “Ik heb gelijk omdat ik gelijk heb” of “Geloof mij maar want ik weet het”.

Zo langzaam aan raak ik de weg kwijt. Het komt bij mij allemaal erg chaotisch en onsamenhangend over. En dan durf ik te stellen dat ik redelijk thuis ben in de gezondheidszorg, ons zorgstelsel en de zorgverzekeringen. Waarschijnlijk ben ik niet de enige. Maar dat kan ik niet stellig zeggen. Ik heb immers geen degelijk onderzoek gedaan. Laat staan dat ik getoetst heb of wat mensen om mij heen zeggen ook zo bedoeld is als ik het begrijp. Ik heb ook niet naar andere argumenten geluisterd. Ik kan alleen maar leunen en vertrouwen op mijn eigen ervaringen, inschattingen en meningen. Dat zijn – toevallig of niet – precies dezelfde elementen waar de genoemde voornemens op gebaseerd zijn.

Eén ding is volgens mij volstrekt helder. Daar verwacht ik dan ook geen enkele ontkenning op. Al deze voornemens zijn en worden ingegeven door onvrede. Onvrede, in welke vorm dan ook. De andere on-dingen laat ik buiten beschouwing. Dus zeg ik niets over onbegrip, onmacht, onkunde, onvermogen, onwetendheid. Dat zou niets toevoegen aan mijn constatering.

Wat zou het prettig zijn als ik geen stelling hoef te nemen op de genoemde voornemens. Dat zou mij persoonlijk veel rust geven. Het intrigeert mij echt wat er zou gebeuren als de voornemens werkelijkheid worden. Gaat het dan echt beter met onze gezondheid? Wordt zorg dan echt goedkoper? Is er dan meer solidariteit? Ik ben echt bereid om mijn weerstand op te geven. Maar dan moeten de indieners van de voornemens wel bereid zijn om echt alle voornemens in daden om te zetten. Ik voorspel dat er dan chaos ontstaat. Daar is niets mis mee. Chaos geeft immers energie en kansen. Dan kunnen we echt iets moois maken van onze gezondheidszorg. Maar ik twijfel er echt aan of men echt zover wil gaan.

Rob Adolfsen

[Bijgewerkt: 25-01-2017]
Delen: Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn