Welgemeend eigenbelang

De afgelopen dagen werden we in de Volkskrant getrakteerd op een sterk staaltje van welgemeend eigenbelang. Eerst verscheen op 5 januari jl. van twee professoren (Wim Groot en Henriette Maassen van den Brink) een opiniestuk over het wetsvoorstel “verbod op winstuitkering door zorgverzekeraars”. Met zijn tweeën deden zij hun best om de lezer te overtuigen dat verzekerden straks de dupe zijn van dit wetsvoorstel. Vervolgens kreeg Tweede Kamerlid Renske Leijten de ruimte om in de Volkskrant van 9 januari jl. aan te tonen dat verzekerden wel degelijk profiteren van het wetsvoorstel.

Op het eerste oog is met beide stukken niets mis. Behalve dan misschien de inhoud. Zo gaan Wim en Henriette volledig voorbij aan het 2e punt van het wetsvoorstel. Daarin staat namelijk onverbloemd vermeld dat de winst aangewend mag worden voor de toegankelijkheid van de zorg. En dat kan ondermeer via een niet-kostendekkende premie. Renske gaat in haar repliek en het wetsvoorstel volledig voorbij aan het feit dat het voorstel nieuwe toetreders op de markt van zorgverzekeraars onmogelijk maakt. Een toetreder moet immers een fors eigen vermogen hebben. En juist dat vermogen kan alleen door aandeelhouders ingebracht worden. Aandelen kenmerken zich echter door het recht op winstuitkering, dividend geheten.  Maar in deze punten wringt zich niet de schoen. De genoemde punten gaan uitsluitend over meningen, eigen meningen.

De alerte lezer heeft geconstateerd dat ik in de alinea hiervoor de drie schrijvers allen uitsluitend bij hun voornaam noem. Daar heb ik zo mijn redenen voor. In ieder geval hebben Wim en Renske elkaar regelmatig getroffen. Wim als zorgeconoom en van 2007 tot 2015 lid geweest van de Raad voor Volksgezondheid en Zorg (RVZ). Renske als Tweede Kamerlid – sinds 2006 – voor de SP met zorg als portefeuille. In het Haagse hebben ze elkaar vaak getroffen. Ook Henriette is geen onbekende in de wereld van gezondheidszorg. Wim en Henriette zijn gek op publiciteit. Google maar eens. Maar dat geldt minstens ook voor Renske.

De vraag rijst bij mij; Waarom hebben ze elkaar niet even opgezocht?  Wat schieten wij als lezer- als verzekerden -nu op met deze hoeveelheid woorden? Zitten wij op deze woordenbrij te wachten? Begrijpt de gewone Nederlander waar het hier om gaat? Ik heb sterk de indruk dat het persoonlijk profileren in de pers vooral de eer en glorie van betrokkenen zelf moet dienen. Dat zij hier status en macht aan (willen) ontlenen.

Met dergelijke stukken raakt de gewone lezer in de war over ons zorgstelsel. Nog meer dan dat de lezer al was. Zorgstelseldeskundigen zijn op deze manier op weg om de kleinste gemene deler, zijnde de eigen overtuiging, belangrijker te maken dan de beoogde grootste gemene deler, zijnde een goede en betaalbare gezondheidszorg voor iedereen. Voor dit laatste zet ik mij maximaal in. Onder meer met zorgaspect.nl. Daar geef ik eerlijke en begrijpelijke informatie over ons goede zorgstelsel. Maar ik stel in blogvorm ook lariekoek en vaagheden aan de kaak. Als zorgstelsel- en verzekeringsdeskundige natuurlijk. Maar ja, ook ik kan dan beticht worden van het welgemeend eigenbelang.

Rob Adolfsen

[Bijgewerkt: 10-01-2017]
Delen: Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn